இந்தியத் தேசிய அரசியலில் தற்பொழுது மிக முக்கியமான விவாதப் பொருளாக மாறியிருப்பது தொகுதி மறுவரையறை எனப்படும் நாடாளுமன்றத் தொகுதிகளின் எல்லைகளை மாற்றி அமைக்கும் திட்டமாகும். தொகுதி மறுவரையறை குறித்து தென் மாநிலங்கள் எழுப்பி வரும் தொடர் கவலைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் நோக்கில், பிரதமரின் பொருளாதார ஆலோசனைக் குழு அண்மையில் ஒரு சுவாரஸ்யமான வரைவுத் திட்டத்தை முன்வைத்துள்ளது. அதன்படி, தற்பொழுது இந்தியாவில் உள்ள லோக்சபா எம்பி இடங்களின் எண்ணிக்கையை 543-ல் இருந்து 824 ஆக உயர்த்தப் பரிந்துரை செய்யப்பட்டுள்ளது.
சில பெரிய தொகுதிகளை இரண்டாகவும், சிலவற்றை மூன்றாகவும் பிரிப்பதன் மூலம் இந்த எண்ணிக்கையை அடையலாம் என அந்த அறிக்கை கூறுகிறது. முதல் பார்வையில் இந்தத் திட்டம் மிகவும் எளிமையாகவும், நிர்வாக ரீதியாகச் சரியானதாகவும் தோன்றினாலும், இதன் பின்னணியில் பல ஆழமான கேள்விகள் ஒளிந்துள்ளன. இந்த 824 என்ற எண் எந்த அடிப்படையில் கணக்கிடப்பட்டது, இதற்கான அசல் அளவுகோல்கள் என்ன என்பது குறித்த தெளிவான விளக்கங்கள் இன்னும் பொதுவெளியில் முன்வைக்கப்படவில்லை.
உதாரணமாக, தமிழ்நாட்டின் ஸ்ரீபெரும்புதூர் அல்லது சென்னையின் சில முக்கிய நாடாளுமன்றத் தொகுதிகளை எடுத்துக் கொண்டால், அவை மக்கள் தொகை மற்றும் வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கையில் மிகவும் பிரம்மாண்டமானவை. ஒரு தனி நபர் இவ்வளவு பெரிய மக்கள் தொகை கொண்ட தொகுதிக்கு முழுமையான நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவம் வழங்குவது கடினம் என்பதால், அதிவேக நகரமயமாக்கலுக்கு ஏற்ப இந்தத் தொகுதிகளைப் பிரிப்பதில் ஒரு தெளிவான நிர்வாக ரீதியிலான தர்க்கம் உள்ளது.
ஆனால், இதே விதிகள் மற்றும் அளவுகோல்கள் உத்திரப் பிரதேசம், பீகார், மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் ராஜஸ்தான் போன்ற வட மாநிலங்களில் உள்ள அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட தொகுதிகளுக்கும் தப்பாமல், மிகத் துல்லியமாகப் பயன்படுத்தப்படுமா என்பதுதான் தற்போதைய பிரதான கேள்வியாகும். ஏனெனில், ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் தொகுதிகளை மறுவரையறை செய்ய மக்கள் தொகை மட்டுமே ஒரே அளவுகோலாக இருக்க முடியாது. நிலப்பரப்பு, நிர்வாக வசதி, பழங்குடியின மக்களின் பிரதிநிதித்துவம் போன்ற பல காரணிகளையும் நாம் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும்.
தமிழ்நாடு, கேரளா, கர்நாடகா மற்றும் தெலங்கானா போன்ற தென் மாநிலங்கள் தங்களது அரசியல் செல்வாக்கு குறைந்துவிடுமோ என்று வெறும் எண்களைப் பார்த்து மட்டும் பயப்படவில்லை. அவர்களின் கேள்வி மிகவும் நியாயமானது மற்றும் கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் அடிப்படையைக் கொண்டது. கடந்த சில தசாப்தங்களாகத் தேசியக் கொள்கைகளை முறையாகப் பின்பற்றி மக்கள் தொகையைக் கட்டுப்படுத்தி, கல்வியறிவை உயர்த்தி, நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கு மிக முக்கியப் பங்களிப்பை வழங்கி வரும் தென் மாநிலங்கள், மக்கள் தொகையைக் குறைத்ததற்காகத் தண்டிக்கப்பட வேண்டுமா?
மக்களவையில் இடங்களின் எண்ணிக்கை 824 அல்ல, 1000 ஆக உயர்ந்தாலும், பிரதிநிதித்துவத்தை நிர்ணயிக்கும் ஒரே காரணியாக வெறும் ‘மக்கள் தொகை’ மட்டுமே இருந்தால், தென் மாநிலங்களின் நாடாளுமன்றக் குரல் டெல்லியில் ஒடுக்கப்படும் என்பதுதான் யதார்த்தம்.
இந்தச் சூழ்நிலையில்தான், வெறும் மக்கள் தொகையை மட்டும் பார்க்காமல் மாற்று வழிகளை யோசிக்க வேண்டும் என்ற குரல்கள் ஒலிக்கத் தொடங்கியுள்ளன. அரசியல் தளத்தில் முன்வைக்கப்படும் ‘ஹைப்ரிட் மாடல்’ இதற்கு ஒரு சிறந்த உதாரணமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஒரு மாநிலத்தின் நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவத்தைத் தீர்மானிக்கும் போது, வெறும் மனிதர்களின் எண்ணிக்கையை மட்டும் கணக்கில் கொள்ளாமல், அந்த மாநிலத்தின் மனித வள மேம்பாட்டு குறியீடு, கல்வித் தகுதி, பொருளாதாரப் பங்களிப்பு மற்றும் மக்கள் தொகைக் கட்டுப்பாட்டில் அடைந்த வெற்றி ஆகிய அனைத்து நற்பண்புகளுக்கும் குறிப்பிட்ட சதவீத முக்கியத்துவம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதே இந்த உத்தியின் சாரமாகும்.
எனவே, தற்போதைய விவாதம் வெறும் 824 என்ற எண்களைப் பற்றியது அல்ல. அது வெளிப்படைத்தன்மை, சமநிலை மற்றும் ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிற்குமான ஒரே சீரான அளவுகோல் பற்றியதாகும். இந்தத் தொகுதி மறுவரையறை மசோதா நாடு முழுவதும் முழுமையான வரவேற்பைப் பெற வேண்டுமானால், வெறும் எம்பிக்களின் எண்ணிக்கையை கூட்டுவது மட்டும் போதாது. அதற்கு முன்பாக, மாநிலங்களுக்கு இடையே எவ்விதப் பாகுபாடும் இல்லாத ஒரு தேசிய ஒருமித்த கருத்தையும், நியாயமான பிரதிநிதித்துவக் கொள்கையையும் டெல்லி தலைமை உருவாக்க வேண்டியது அவசியமாகும்.
