எந்த ஒரு நாடு இயற்கை இடர்ப்பாடுகளில் சிக்கித் தவித்தாலும், வெள்ளமோ, சூறாவளியோ அல்லது உணவுப் பஞ்சமோ எது வந்தாலும், சொந்த மக்களின் பசியைப் போக்கத் தன் கருவூலத்தின் கதவுகளைத் திறப்பதில் இந்தியா எப்போதும் முதலிடத்தில் இருந்திருக்கிறது. ஆனால், அப்படி அண்டை நாட்டு மக்களின் கண்ணீரைத் துடைக்கத் தன் கரங்களை நீட்டும் புது டெல்லிக்கு, அந்த நாடுகளிடமிருந்து பதிலுக்குக் கிடைப்பது என்ன தெரியுமா? எல்லையற்ற நன்றியின்மையும், மனிதாபிமற்ற சிறைவாசப் பரிசுகளும்தான்!
தற்போது வெளிவந்துள்ள அதிர்ச்சித் தகவலின்படி, பங்களாதேஷ் சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டுள்ள வெளிநாட்டுக்கைதிகளில் பாதிக்கும் அதிகமானவர்கள் இந்தியர்கள்தான். அங்குள்ள பல்வேறு சிறைகளில் வாடும் 238 இந்தியர்களில், 168 பேரின் தண்டனைக் காலம் எப்போதோ முடிந்துவிட்டது! ஆனாலும், தேசிய ஆவணங்களைச் சரிபார்ப்பதில் நடக்கும் வேண்டுமென்றேடியான இழுத்தடிப்பு மற்றும் அதிகார வர்க்கத்தின் மெத்தனத்தால், அவர்கள் இன்னும் சுதந்திரக் காற்றைச் சுவாசிக்க முடியாமல் நான்கு சுவர்களுக்குள் நரகம் அனுபவித்து வருகின்றனர்.
ஒருபுறம், இந்தியா தனது எல்லையோரக் குடிகளைப் பாதுகாக்கத் தேவையான பொருளாதார உதவிகளையும், பேரிடர் மீட்பு நிவாரணங்களையும் வாரி வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் மறுபுறம், பங்களாதேஷ் தரப்போ தன் நாட்டின் சிறைச்சாலைச் சுமை அதிகரிக்கிறது என்று புலம்பிக் கொண்டே, தண்டனை முடிந்து விடுதலையாக வேண்டிய இந்தியர்களைத் தொடர்ந்து சிறைக்குள்ளேயே அடைத்து வைப்பதில் என்ன மாதிரியான அரசியல் லாபத்தைக் காண்கிறது? தேசிய அடையாளத்தைச் சரிபார்ப்பது என்ற பெயரில் மாதக்கணக்கிலும் ஆண்டுகளக்கிலும் குடிமக்களை முடக்கி வைப்பது எந்த வகையிலான நாகரிக அண்டை நாடுகளின் உறவுமுறை?
இந்தியத் தூதரகம் இதற்கான தூதரக வழிகளிலும் (Diplomatic channels) பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்தி வந்தாலும், பங்களாதேஷ் நிர்வாகத்தின் இந்தத் தாமதப் போக்கு கடுமையான கண்டனத்திற்குரியது. இந்தியா எப்போதுமே உதவிக்கரம் நீட்டும் ‘பெரியண்ணன்’ போல நடந்துகொள்ளும்போது, அந்த நல்லெண்ணத்தை மெத்தனமாக எடுத்துக் கொண்டு சொந்த நாட்டு இந்தியக் கைதிகளைப் பணயக்கைதிகள் போல் நடத்துவதை இனியும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியாது. நட்பு பாராட்டுவது என்பது ஒருதலைப்பட்சமாக இருக்க முடியாது; மனிதாபிமானம் என்பது பரஸ்பரம் இருக்க வேண்டும். தண்டனை முடிந்துவிட்ட இந்தியக் குடிமக்களை உடனடியாகத் தாயகம் அனுப்பத் துடிக்காத பங்களாதேஷ் அரசின் இந்த மௌனம், இரு நாடுகளுக்கு இடையேயான நல்லுறவின் வேரையே அறுத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை அந்த அரசு உணரும் காலம் வெகு தொலைவில் இல்லை!