திருமணமான கணவன் வேறொரு பெண்ணுடன் தொடர்பு வைத்திருப்பது தவறுதான்; ஒழுக்கக்கேடானதுதான். ஆனால், அந்த ஒரு காரணத்திற்காகவே மனைவி குழந்தையுடன் தற்கொலை செய்துகொண்ட சம்பவத்தில் கணவனைத் தற்கொலைக்குத் தூண்டிய குற்றவாளியாகச் சுமத்த முடியாது என்று சென்னை உயர் நீதிமன்றம் அளித்துள்ள தீர்ப்பு இப்போது பெரும் சட்ட விவாதத்தைக் கிளப்பியுள்ளது.
கடந்த 2008-ல் திருமணம் செய்துகொண்ட தம்பதியரிடையே ஏற்பட்ட குடும்பத் தகராறில், இளம் மனைவியும் அவரது ஒன்றரை வயதுக் குழந்தையும் பரிதாபமாகத் தற்கொலை செய்துகொண்டனர். கணவனின் திருமணத் தாண்டிய உறவும், குடும்ப வன்முறையும்தான் இந்த விபரீத முடிவுக்கும் மரணத்திற்கும் காரணம் என்று கூறிப் பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் சகோதரர் நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்திருந்தார். இந்த வழக்கை விசாரித்த நீதிபதி சுந்தர் மோகன் தலைமையிலான அமர்வு, இந்தியச் சட்டம் பிரிவு 498A-ன் கீழ் கணவனின் திருமணத் தாண்டிய உறவு மட்டுமே தானாகவே குற்றமாகிவிடாது என்றும், அது மனைவியைத் தற்கொலைக்குத் தூண்டும் நேரடித் தூண்டுதலாக இருந்ததற்கான வலுவான ஆதாரங்கள் அரசு தரப்பால் நிரூபிக்கப்படவில்லை என்றும் கூறி கீழ் நீதிமன்றத்தின் விடுதலைத் தீர்ப்பை உறுதி செய்து வழக்கைத் தள்ளுபடி செய்துள்ளது.
உணர்ரீதியாகவும் தார்மீக ரீதியாகவும் பார்த்தால், துரோகம் இழைக்கும் ஒரு கணவனின் செயல் எத்தகைய மன உளைச்சலைத் தரும் என்பதை எவரும் மறுக்க முடியாது. ஆனால், குற்றவியல் சட்டத்தின்படி (Criminal Law) ஒருவரைத் தற்கொலைக்குத் தூண்டியதாகத் தண்டிக்க வேண்டுமென்றால், அதற்குத் தெளிவான மற்றும் மறுக்க முடியாத சட்டபூர்வமான ஆதாரங்கள் தேவைப்படுகின்றன. வெறும் ஒழுக்கக்கேடான உறவை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு, அதுவே மரணத்திற்குக் காரணம் என்று நீதிமன்றங்கள் ஊகத்தின் அடிப்படையில் தீர்ப்பளிக்க முடியாது என்பதே இந்தத் தீர்ப்பின் அடிப்படைச் சட்ட நியாயமாக உள்ளது.
அதேவேளையில், குடும்ப உறவுகளில் நடக்கும் கொடுமைகளையும், மன ரீதியான சித்ரவதைகளையும் வெறும் காகிதச் சட்டங்களின் துணையோடு மட்டுமே அளவிட முடியுமா என்ற நியாயமான கேள்வியும் எழுகிறது. திருமண உறவில் நம்பிக்கைத் துரோகம் இழைப்பது சட்டத்தின் கணக்கில் நேரடியாகத் தற்கொலைத் குற்றமாக மாறாவிட்டாலும், சமூகத்தின் பார்வையில் அது எத்தகைய வடுக்களை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை இந்தத் தீர்ப்பு மீண்டும் அப்பட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியுள்ளது!