பறவைகள் மரங்களின் கிளைகளில் கூடுகள் கட்டி வாழ்வது இயற்கையின் நியதி. ஆனால், மனிதர்கள் கூட்டமாகச் சேர்ந்து அடர்ந்த மழைக்காடுகளின் உச்சியில் வீடுகளை அமைத்துத் தலைமுறை தலைமுறையாக வாழ்ந்து வருகிறார்கள் என்பது உலகெங்கிலும் உள்ள மக்களை வியப்பில் ஆழ்த்தும் செய்தி. பப்புவா பகுதியில் உள்ள தென்கிழக்கு மழைக்காடுகளில் வாழும் கொரோவாய் (Korowai) என்ற பழங்குடியின மக்கள், நிலத்திற்கு மேலே 10 மீட்டரிலிருந்து 50 மீட்டர் (சுமார் 30 முதல் 160 அடிகள்) உயரத்தில் பிரம்மாண்ட மர வீடுகளைக் கட்டி வாழ்ந்து வருகின்றனர். 1970-களின் பிற்பகுதி வரை வெளிப்புற உலகத்துடன் எந்தவிதத் தொடர்புமின்றி வாழ்ந்து வந்த இவர்கள், உலகிலேயே மிக உயர்ந்த மர வீடுகளைக் கட்டும் நுட்பத்தைக் கொண்டவர்களாக அறியப்படுகிறார்கள்.
கொரோவாய் மக்கள் தங்கள் வாழ்விடங்களை நில மட்டத்தில் அமைக்காமல் அடர்ந்த மரங்களின் உச்சியில் அமைப்பதற்குப் பல முக்கியக் காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, அடர்ந்த காடுகளில் உலவும் நச்சுப்பாம்புகள், காட்டுப்பன்றிகள், வேட்டை நாய்கள் மற்றும் கொசுக்களால் பரவும் மலேரியா போன்ற நோய்களில் இருந்து தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவே இவர்கள் உயரமான இடங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். இரண்டாவதாக, மழைக்காலங்களில் காடுகளில் ஏற்படும் திடீர் வெள்ளப்பெருக்கு மற்றும் சதுப்புநிலப் பாதிப்புகளில் இருந்து தப்பிக்க இது உதவுகிறது. மூன்றாவதாக, வீடுகள் மிக உயர்ந்த இடத்தில் இருக்கும்போது, சுற்றிலும் உள்ள அடர்ந்த காடுகளில் என்ன நடக்கிறது என்பதைத் தொலைவில் இருந்தே கண்காணித்து, எதிரிக் குழுக்களின் ஊடுருவலைத் தடுக்க முடிகிறது. மேலும், இவர்களின் ஆன்மீக நம்பிக்கையின்படி, நிலப்பரப்பில் ‘லாலியோ’ (Laleo) அல்லது ‘காகோவா’ (Khakhua) என்ற தீய ஆவிகள் உலவுவதாகவும், மர உச்சியில் வாழ்வது அந்த ஆவிகளிடம் இருந்து பாதுகாப்பு அளிப்பதாகவும் இவர்கள் நம்புகின்றனர்.
இவர்களின் கட்டிடக்கலை நுட்பம் மிகவும் ஆச்சரியமானது. வீடுகள் முழுக்க முழுக்கக் காடுகளில் கிடைக்கும் இயற்கைப் பொருட்களான மரக் கட்டைகள், மூங்கில்கள், பனை ஓலைகள் மற்றும் ரத்தன் கொடிகளைக் கொண்டு உருவாக்கப்படுகின்றன. நவீன ஆணி அல்லது இரும்பு உபகரணங்கள் எதையும் பயன்படுத்தாமல், பெரிய ஆலமரம் அல்லது ‘வான்போம்’ (Wanbom) மரங்களின் பிரதான கிளைகளைத் தாங்குதூண்களாகக் கொண்டு மிகவும் வலுவாக இவை பிணைக்கப்படுகின்றன. சாதாரண குடும்ப வீடுகள் 10 முதல் 12 மீட்டர் உயரத்தில் அமைக்கப்படும் அதேவேளையில், பழங்குடித் தலைவர்கள் மற்றும் சமூகச் சடங்குகளுக்கான ‘ருமா திங்கி’ (Rumah Tinggi) என்று அழைக்கப்படும் சிறப்பு வீடுகள் 35 முதல் 50 மீட்டர் உயரத்தில் கட்டப்படுகின்றன. உயரமான இந்த வீடுகளுக்குள் ஏறிச் செல்ல ஒற்ற மரக்கட்டைகளில் செதுக்கப்பட்ட ஏணிகளைப் பயன்படுத்துகின்றனர். ஆபத்து நேரங்களில் அல்லது இரவுகளில் இந்த ஏணிகளை மேலே இழுத்துக் கொள்ளும் வசதியும் இதில் உண்டு.
வெளியில் இருந்து பார்ப்பதற்கு இந்த வீடுகள் சிறியதாகத் தோன்றினாலும், ஒரு பெரிய குடும்பத்தினர் தங்குவதற்கும், சமைப்பதற்கும், உறங்குவதற்கும் தேவையான இடவசதியை உள்ளடக்கியதாகவே கட்டப்படுகின்றன. காடுகளில் கிடைக்கும் மரவள்ளி, சாகோ (Sago) தானியம், காட்டுப்பன்றிகள் மற்றும் மரப்புழுக்களைக் கொண்டு இவர்கள் தங்களின் உண தேவையைப் பூர்த்தி செய்து கொள்கின்றனர். சுமார் 3,000 மக்கள் தொகையைக் கொண்ட இந்த பழங்குடியினர், சாகோ மரங்களின் வளம் குறையும் போது சில ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை தங்களின் இருப்பிடத்தை மாற்றும் வழக்கத்தைக் கொண்டுள்ளனர்.
சமீபகாலமாகச் சமூக வலைதளங்களில் கொரோவாய் பழங்குடியினரின் இந்த விசித்திரமான வீடுகள் மற்றும் அவர்களின் ஆபத்தான வாழ்க்கை முறை குறித்த புகைப்படங்களும் வீடியோக்களும் வெளியாகி உலகளவில் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தி வருகின்றன. இருப்பினும், தற்போதைய காலகட்டத்தில் அரசாங்கத்தின் மறுவாழ்வுத் திட்டங்கள், கல்வி அமைப்புகள் மற்றும் சுற்றுலாப் பயணிகளின் வருகை காரணமாக, பல கொரோவாய் குடும்பங்கள் மர உச்சியில் இருந்து ஆற்றங்கரைகளை ஒட்டிய கிராமப் பகுதிகளுக்குக் குடிபெயர்ந்து வருகின்றன. நவீன நாகரிக மாற்றங்களுக்கு மத்தியிலும், இவர்களின் பாரம்பரியக் கட்டிடக்கலை மற்றும் இயற்கை சார்ந்த வாழ்வியல் இன்றும் உலகம் முழுவதும் உள்ள மானுடவியல் ஆய்வாளர்களையும் இணையவாசிகளையும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தி வருகிறது.