உண்மையான காதலுக்கு மொழியோ, எல்லையோ அல்லது தூரமோ ஒரு தடையாக இருப்பதில்லை என்று மனிதர்கள் கூறுவதைக் கேட்டிருப்போம். ஆனால், இயற்கை இந்த விதியை மனிதர்களை விடப் பறவைகளின் வாழ்வில் மிக ஆழமாக நிரூபித்துக் காட்டியுள்ளது. உலகில் சில பந்தங்களுக்கு எவ்வித லாஜிக்குகளும் தேவைப்படுவதில்லை, வெறும் தூய்மையான உணர்வுகள் மட்டுமே போதுமானது என்பதற்கு உதாரணமாக குரோஷியா நாட்டில் அரங்கேறிய ஒரு கொக்குகளின் நிஜக் காதல் கதை தற்பொழுது இணையத்தில் பலரையும் உருக வைத்து வருகிறது.
இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க காதல் காவியம் கடந்த 1993 ஆம் ஆண்டு குரோஷியாவில் உள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில் தான் முறைப்படி ஆரம்பமானது. அங்கு வேடன் ஒருவன் சுட்ட துப்பாக்கித் தோட்டாவால் “மலெனா” என்ற பெண் வெள்ளை கொக்கின் சிறகுகள் பலத்த சேதமடைந்து, அதன் பறக்கும் திறன் நிரந்தரமாகப் பறிபோனது. வழக்கமாகப் பனிக்காலம் தொடங்கும் போது ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ள ஆப்பிரிக்கக் கண்டத்திற்குப் பறவைகள் கூட்டமாக இடம்பெயரத் தொடங்கும். ஆனால், சிறகு உடைந்த மலெனாவால் மற்ற பறவைகளைப் போல வானில் பறக்க முடியாமல் அந்த கிராமத்திலேயே ஒற்றையாகத் தவிக்கும் சூழ்நிலை உருவானது.
அந்த இக்கட்டான காலகட்டத்தில் தான், அவளுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்துத் தாங்கிப் பிடித்தார் ஸ்டெபான் வோகிச் என்ற ஓய்வுபெற்ற முதியவர். தனது வீட்டு மொட்டை மாடியில் அந்தப் பறவைக்காக ஒரு பாதுகாப்பான கூட்டைக் கட்டி, உணவளித்து, உறைபனி கொட்டும் குளிர் காலத்திலும் அதைத் தனது கண் இமை போலக் காத்து வந்தார். ஆனால், இந்த நிஜக் கதையின் உண்மையான திருப்புமுனை மலெனாவின் ஜோடியான “கிளெபெட்டான்” என்ற ஆண் கொக்கின் வருகைக்குப் பிறகுதான் வெளிச்சத்திற்கு வந்தது.
வழக்கமாகக் குளிர் காலம் வந்தவுடன் கிளெபெட்டான் மற்ற கொக்குகளுடன் சேர்ந்து கிட்டத்தட்ட 13,000 கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு அப்பால் உள்ள தென்னாப்பிரிக்காவிற்குப் பறந்து சென்று விடுவது வழக்கம். இயல்பான இயற்கை விதிகளின்படி பார்த்தால், பிரிந்து சென்ற அந்த ஆண் பறவை மீண்டும் திரும்பாது, அத்துடன் அவர்களின் காதல் கதை முடிவுக்கு வந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், அங்குதான் இயற்கையின் பேராச்சரியம் நிகழ்ந்தது.
வசந்த காலம் தொடங்கியவுடன், ஆப்பிரிக்கக் கண்டம், மத்திய தரைக்கடல் எனப் பல நாடுகளைக் கடந்து, பல்லாயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் பயணித்து, கிளெபெட்டான் துல்லியமாக அதே கிராமத்தில் உள்ள, அதே வீட்டின் மொட்டை மாடிக்குத் தன் காதலி மலெனாவைத் தேடி மீண்டும் வந்தது. ஒரு முறை அல்ல, இரண்டு முறை அல்ல, தொடர்ந்து 16 ஆண்டுகள் ஒரு வருடம்கூடத் தவறாமல் இந்த விசித்திரப் பயணம் நீடித்தது.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் கிளெபெட்டான் அந்தத் தளம் திரும்பும் நாளை அந்த கிராமத்து மக்களும், சர்வதேச ஊடகங்களும் ஒரு திருவிழாவைப் போலக் கொண்டாடிப் பதிவு செய்யத் தொடங்கினர். இந்த 16 ஆண்டுகளில் இந்த ஜோடி இணைந்து 40-க்கும் மேற்பட்ட குஞ்சுகளைப் பெற்றெடுத்து வளர்த்தன. ஒவ்வொரு இலையுதிர்காலத்திலும் கிளெபெட்டான் தன் குஞ்சுகளை அழைத்துக் கொண்டு ஆப்பிரிக்கா செல்ல, மலெனா மட்டும் அடுத்த வசந்த காலத்திற்காக மீண்டும் அதே கூட்டில் காத்திருக்கத் தொடங்குவாள்.
இது வெறும் இயற்கையின் உள்ளுணர்வா அல்லது உண்மையான காதலா என்ற விவாதங்கள் அறிவியல் அறிஞர்களிடையே நீடித்தாலும், சில பந்தங்களை அறிவியலால் விளக்க முடியாது, இதயத்தால் மட்டுமே புரிந்து கொள்ள முடியும் என்பதை மலெனா மற்றும் கிளெபெட்டானின் இந்த தீராத காதல் கதை உலகிற்கு உணர்த்தியுள்ளது.
